Melbourne City en wat bedenkingen

Vanochtend ging de wekker zoals gewoonlijk om 8uur. Back in België zou er geen haar op mijn hoofd zijn dat er aan dacht om zo vroeg op te staan op een zondag, maar hier lukt me dat dus wel. Voorlopig toch. Na een kort ontbijt en de ontdekking dat mijn frigo het begeven heeft (hopelijk vind ik hiervoor snel een goedkope oplossing) vertrok ik vol goede moed naar de grote stad. De snelste weg om daar te geraken is de trein. Nice and easy toch? Hmmm, laten we zeggen dat ik na de hulp van de locals er in geslaagd ben een ticket uit de automaat te krijgen (weet ik veel hoeveel zones het tot Melbourne is) en aan de juiste kant van het perron te gaan staan (dat links gedoe is echt wennen). Na tien minuutjes trein kwam ik aan in het stadcentrum. Daar sluipt de trein even ondergronds en verandert hij in een tram die je meeneemt doorheen de cityloop. Dat zijn een vijftal stations die telkens bezocht worden in een lus. Ik had het advies gekregen uit te stappen in Flinders Street Station, dus deed ik dat maar. Eens uit het station kwam ik op het Federation Square. Hier kon ik het toeristische infocentrum vinden, dat ik dan ook maar meteen bezocht. Honderden brochures en stadsplannen en ... Ik heb de nodige dingen mee gegraaid om mijn toekomstige maand vakantie toch een beetje te kunnen plannen. 

Met een stadsplan in de hand op ontdekkingstocht dan maar. Ik moet bekennen dat ik mij het eerste uur bijzonder ongemakkelijk voelde bij het idee om alleen een stad te bezoeken. In het verleden deed ik die dingen altijd met anderen en ik had toch wat tijd nodig vooraleer ik me bij mezelf op mijn gemak begon te voelen. Maar eens de eerste schaamte weg gevreten, bleek Melbourne al snel een plaats waar ik me in mijn sas voelde. Normaal gezien ben ik geen fan van grootsteden, maar ik moet bekennen dat deze 'Parel Van Het Zuiden' een (h)eerlijke indruk op mij heeft nagelaten.  De binnenstad van deze wereldstad is eigenlijk bijzonder klein. Op het plan is Melbourne een stad van 8 op 8 blokken omringd door water en parken. Hoewel de hele stad is aangelegd, voel je toch dat er leven in de lucht hangt. Verschillende musea, platenwinkels, concertzalen, straatmuzikanten, parken, internationale ketens, een Chinese wijk, een Griekse wijk, veel jongeren, ... Een kolfje naar mijn hand. En hoewel het mij bijzonder veel moeite gekost heeft, heb ik me vandaag gehouden aan het verkennen van de stad. Dus geen dingen bezocht en niet te veel details opgezocht. Ik wil nog wat dingen te doen hebben tijdens de twee a drie weken verlof die mij komende maand te wachten staan. Wel ben ik vandaag toevallig op de jaarlijkse beurs voor jonge ontwerpers en designers terecht gekomen. Alwaar ik mij een paar nieuwe suède schoenen van Hobes heb aangeschaft. Volledig met de hand gemaakt, ik was er meteen verliefd op. Een dure grap dat wel, maar ge leeft maar ene keer eh. 

Verder begin ik steeds meer te beseffen dat ik echt aan de andere kant van de wereld zit en dat Australië een vreemde geschiedenis met zich mee draagt. Ik had er nog niet bij stil gestaan, maar het is hier echt een smeltkroes van culturen, een land van kolonialen en vluchtelingen. Veel Aziatische types, veel Joden (Balaclava heeft een sterke Joodse gemeenschap), maar ook Polen, Russen, noem het en er zijn er te vinden. Dit weerspiegelt zich hier ook in het uitzicht van de stad en de omliggende wijken. Zo zie je hier bijvoorbeeld veel Aziatische restaurants (Japans, Chinees, Maleisisch, ...) en sushibars op elke hoek van de straat (heerlijk trouwens !!). Je hebt hier winkels waar je enkel kosher kan kopen, maar ook de supermarkten hebben vaak zo'n afdeling. Hoewel de voertaal hier Engels is, hoor je hier ook constant vreemde talen rondom je oren. Over dat Engels gesproken: hoewel het mijne niet van opperste kwaliteit is, ik het verschrikkelijkste Belgische accent ter wereld heb en ongetwijfeld 100den taalfouten maak, vinden de meeste mensen hier dat niet echt een probleem. Ik ben er nog nooit over aangesproken en iedereen lijkt mij te verstaan en ik versta alles en iedereen. Verder begin ik er mezelf trouwens ook steeds vaker op te betrappen dat waar ik vroeger in ons aller moedertaal in mijn eigen hoofd raasde, er steeds vaker Engels begint in te sluipen. En dat al na een week! Het is goed dat ik deze blog onderhoud, anders zou ik mijn voeling met het NL snel kwijt zijn denk ik.

Soit genoeg gezeverd. Hieronder nog enkele foto's van mijn kleine ontdekkingstocht. Ik weet dat ze voor jullie waarschijnlijk niets zeggend zijn, maar ik ben niet zo goed in mooie toeristische kiekjes. En oja, al twee dagen op rij gigantisch warme zon en nog steeds niet verbrand. Hoe doen ik het