Woensdag 12 januari 2011 …

… begon als een vrij standaard dag in mijn leven. Maar het werd er al gauw eentje voor de geschiedenisboeken. Mijn geschiedenisboeken. Ik zat al maanden met het idee te spelen, maar heb de sprong eindelijk durven zetten. Mijn eerste tattoo …

Sinds ik hier in Melbourne ben komen leven, begon het weer bij me te jeuken. Waarom? Mensen lopen hier met veel minder kleren rond en onderscheiden zich dan maar op andere manieren. Ik kan geen 100m op straat lopen zonder er eentje te zien. Daarenboven heeft de vrouw van Eden er zo'n stuk of 5 (die je kan zien) en vertelde ze me over haar shop. Na wat onderzoek op het internet besloot ik een kijkje te gaan nemen in Chapelstreet Tattoo. Het is een vrij grote shop waar zo'n 8 vaste tatoeurs werken en een heleboel guests of freelancers af en toe over de vloer komen. Voor grote stukken zijn er wachttijden tot een half jaar voor bepaalde tatoeurs. De sfeer in de shop beviel me meteen. Geen groezelige toestanden, maar alles proper, netjes en transparant. Zoals ik het wil. Ik had dan maar meteen een afspraak vastgelegd. Ik moest maar een week wachten. Vandaag was eindelijk de grote dag. De voorbije week was de spanning toch wel opgelaaid. Gisteren had ik zelfs bijzonder veel moeite in slaap te geraken door de spanning.

Daar aangekomen moest ik ongeveer een half uurtje wachten. Andrew was net klaar met een groot werk, had nog geen lunch gehad en moest nog opruimen en kuisen. Nadat dit alles volbracht was hadden we een kort gesprek over het design. Dat lag al vrij lang vast in mijn hoofd. Een combinatie tussen de Fa-sleutel en het symbool π op mijn linker onderarm, simpel niet te stoer design in het zwart met schakeringen. Het duurde even voor Andrew begreep waar ik precies naartoe wilde, maar eens dat uitgeklaard, was het design snel getekend. Een snelle schets op papier, overleg, de nodige aanpassingen en een inktstickertje maken. Deze wordt gekleefd waar de tattoo moet komen, wordt terug afgewassen als je niet tevreden bent. Eens de locatie bepaald is het afzien geblazen. Tenminste dat dacht ik toch. Al bij al kan je het inderdaad goed vergelijken met een bezoek aan de tandarts (Thanks Tine voor de tip). Je ligt wat ongemakkelijk, het irriteert, ze prikken je enkele 100den keren met een naald, maar echt pijn doet het niet. Ik vond het lastiger mijn arm een half uur lang stil te moeten houden.

Verder was alles enorm proper ginder dus ik heb geen angst voor gekke ziektes of besmettingen. Handschoenen, ontsmettingsmiddel, propere naalden, afspoelen, ontsmetten, inpakken met huishoudfolie. Al de nodige shit dus. 

Ik ben zeer blij dat ik de stap genomen heb en zou het zo opnieuw doen. Het was er de geschikte moment voor, de geschikte locatie en een goede grote shop met capabel personeel. Bovendien een leuk aandenken aan mijn tijd in Melbourne. 

Hieronder enkele snapshots. Het is wel nogal moeilijk om het zelf te fotograferen. Dus ik weet niet of het zo heel duidelijk is. Let niet op het reliëf trouwens, das door de zwelling. De shading is ook nogal raar bruin door het rood van de zwelling. Dat zal allemaal nog wegtrekken!